Samen door school. Samen naar huis. Samen leven. Voor vele jaren ging dat zo.
Tot de Splitsing. Tot we uit elkaar gingen.
Ineens alles anders. Plots. Ieder z’n eigen gang, ieder z’n eigen weg. Ieder zijn eigen leven.
Van onafscheidelijk naar ongrijpbaar. ‘Slipping through my fingers’ zoals ze dat zo mooi zeggen.
Als naar een geest grijpen. Iets wat er ooit was maar nu vergaan is tot niets.
Nooit meer gezien, nooit meer iets van gehoord. Jammer, we waren vroeger samen één.
Samen één vage herinnering. Samen één mistige illusie. Samen één onschuldige droom.
Uit elkaar gereten zonder gevoel. Verdooft verder gegaan. Allebei denk ik. Ik leef nu mijn wereld.
Er is nu alleen één ding: ik ben de eenling.
Gevoelig stuk. Kan me voorstellen dat de emotie verdooft. Maar hier is het verdoofd.
Mooi geschreven, Diede. Herkenbaar vriendschappen die voorbij gaan in je leven.
Eén foutje: verdoofd verder gegaan.
Oja, dat klopt, verdoofd met een d… Bedankt voor de oplettendheid 😉