Ik keer terug naar het weiland
koeien staren me dromerig aan
dit is de plek
waar wij samen speelden en lachten
Ik zie struiken vol rode bessen
ooit plukten wij emmers vol
te zwaar om te dragen
voor onze kinderhanden
Ik kijk naar het lege huis
en weer regent het
de ruiten zijn beslagen
tevergeefs zoek ik naar jou
Ik keer terug naar mijn stad
en koop rode bessen
verpakt in plastic
bij de supermarkt
Ik weet niet waar je bent
ik weet niet wie je bent
ik weet niet of je me herkent
niets weet ik meer
Alleen dit
ik word verteerd door heimwee
naar de pure smaak
van rode bessen
met de hand geplukt
door jou en mij
Mooi nostalgisch, Nel. <3
Dank je, Marlies.
Ik volgde vanmiddag een poëzieworkshop en bewerkte het gedicht dat ik daar schreef tot 120 woorden.
Oef, wat mooi en het werpt mij terug. Dat we kruisbessen plukten. En ik vond ze vies. Maar door hem werden ze zoeter dan zoet.
Wat heerlijk, die zoete herinneringen, Levja! 🙂
Heel mooi geschreven, Nel!
Dank je, Ewald!
Ondanks dat je schrijft dat het regent, overheerst een gouden gloed als ik je gedicht lees.
Wat een mooie poëtische reactie, Alice.
Dank!