Ik was op zolder aan het neuzen in oude schriftjes en kwam een verhaal tegen dat ik vroeger geschreven had. Toen ik het herlas, bleek het een raam te zijn. Ik deed het raam open en stapte erdoorheen in een wereld met een oranje lucht en een blauwe zon. Ik liep op een landweg in de richting van een kasteel met zeven torens, toen een ridder en zijn schildknaap me achterop kwamen. Ik hoorde ze praten over een prinses en een draak en zag ze veelbetekenend kijken in de richting van het kasteel. Ik groette ze en keek ze na; daarna stapte ik weer terug door het geopende raam.
Ik nam me voor om vaker rond te neuzen op zolder.

Prachtig. Hoewel ik het weer graag in de tegenwoordige tijd zou lezen. Zeker de laatste zin.
Uhmmm, mijn reactie is zeker niet als spam bedoeld. Misschien heb ik op verkeerde knoppen gedrukt. Mijn excuses.
Mijn eerste reactie was dus: Prachtig. Wel had ik het graag in de tegenwoordige tijd gelezen. Zeker de laatste zin.
Eerste reactie is weer terug. Ik zorg zo wel voor gedoe. Sorry
Heerlijk, ik ga ook eens kijken op mijn zolder, hoop ook zo vermaakt te worden! Mooie beeldvorming, duidelijk zie ik het voor me.
Heerlijk verhaaltje! Het zou inderdaad, zoals Levja zegt, beter uitkomen in de TT, vooral het begin en het eind. <3
Een raam opent vele deuren!
@Levja, @Marie, @Marlies, @José, dank voor jullie reacties.
Over de TT moet ik nog even nadenken.
Dit verhaal schetst een beetje wat ik wil vinden in een verhaal; dat het mij naar een andere werkelijkheid meeneemt (niet perse naar een wereld met prinsessen en draken, het mag ook naar de reële werkelijkheid van de auteur zijn, maar het verhaal moet me wel meenemen!)