Het punt breekt aan. Ik ben op. Tijd voor plan B: De anderen gaan verder, ze komen langs dezelfde weg terug, ik zoek een veilig plekje, ik neem mijn leesboek uit de rugzak, de woorden van P.G.Wodehouse zullen mij verstrooien.
Ik kijk hen nog even na. Het jonge volk is te dartel, mijn man te laks, de klim te steil. Ik zie het gebeuren. De kinderen rollen van de berg en ze stuiteren als pingpongballen van de rotsen. Ik zit erbij en ik kijk er naar. Minuten worden uren. De scène in mijn hoofd herhaalt zich, tot de pingpongballen afdalen en weer kinderen worden.
Lezen op de Breaking Points is een slecht idee. Een ongerust hart laat zich niet verstrooien.
Tot de pingpongballen afdalen en weer kinderen worden. Heel mooi, Nele. Zo herkenbaar wat ongerustheid over je kinderen met je kan doen.
Een vakantiedag in een notendop.
Je voelt de spanning, goed beschreven
Nele, goed beschreven wat zich kan afspelen in een ongerust hoofd.
En inderdaad voelbare spanning.
<3
@Allen: thanks. 🙂
@Levja: een heel kleine notendop voor een grootse bergen-dag. 🙂 (In 120-woorden passen geen drieduizend hoogtemeters.)