Schrijf mee!
« »

Column, Familie, Mensen

Pediculus humanus capitis

5 januari 2016 | 120w | Martina Leeuwenburgh-van der Laan | 15 |

In de badkamer hangt een weeïge, chemische lucht. Het ruikt naar motorolie, alsof we wekenlang op een schip hebben gezeten. Ik kam Juul haar hoofdhuid bijna kapot. Terwijl ik gruwel, maar vastbesloten ben om deze uitbraak te stoppen, juicht zij als er weer drie minuscule beestjes in het kammetje worden gevonden.
Met haar hoofd gebogen over de rand van het bad, volgt ze de stroming van het water richting het putje. Ze gooit de kriebelende beestjes nog net geen reddingsboei toe.
Elke keer als ik denk dat we klaar zijn, zie ik weer zo’n spartelend monstertje. Ik mompel wat onverstaanbare verwensingen.
Eindelijk klaar. Mijn telefoon trilt. Bericht van school: ‘Door ijzel zijn kinderen nog een dag vrij.’
Wat een luizenleven!

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Martina Leeuwenburgh-van der Laan of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

14 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »