Voorzichtig opent hij de kamer. Bijna teder schuift de man mij naar binnen, ik ruik mijn voorgangers. Ik voel het eelt op zijn vingers, de zweem van zweet. Een mengsel van angst en spanning.
Met één handbeweging sluit hij de ruimte, waarmee hij ook de kamers naast me sluit. Het is stil nu.
Bewegingsloos blijf ik liggen. Klaar voor eenmalig gebruik. Tot de dood er op volgt. Mijn bestemming ligt in zijn handen. Zijn vinger voert de spanning op. Ik volg zijn loop.
Dan slaat de hamer neer en doorboort de achterwand. In een explosie word ik losgerukt uit de mantel, ik gier door de lucht en doorboor de kleding, het zachte vel, het weefsel, botten.
Zo tref ik doel.


~getroffen ~
Prachtig, @Hadeke, je bent een woordkunstenares.
Is de schoonheid der taal mannelijk of vrouwelijk?
Ach, in taal maakt mij dit niet uit. Toch zie ik in @Hadeke meerman dan meermin.
Raak!
Mooi geschreven, Hadeke.
Mooi geschreven, Hadeke!
@mili Het verhaal heeft zeker een vrouwelijke ondertoon. 😉
@anderen dank voor de opmerkingen
Het korte leven van een kogel. Knap geschreven.
Zonder titel zou ik bijna (!) denken dat het verhaal erotisch getint was.