Daar zat ie in zijn stoel. Hij staarde wat voor zich uit. Nauwelijks aanspreekbaar. Hij brabbelde zo nu en dan vreemde woorden. Onnavolgbaar. Opa was ziek. Zo vertelde mams. Wat hij precies mankeerde was voor mij een groot raadsel. Hij at, sliep, en had niets gebroken, slikte geen pillen, was nooit verkouden. Wat mankeerde opa dan?
Ik moest geen moeilijke vragen stellen. Aldus mama. Niet aan haar en niet aan opa. Daar zat ik met mijn verklaringsdrang. Gelukkig hielp papa. Opa heeft Alzheimer. Wat, wie is dat, nooit gezien? En verschijnselen van afasie. Afawie? Ik begreep er niets van. Opa leeft alleen nog in de oorlog. Zo af en toe maakt hij dat kenbaar. In oorlogstermen. Een invasie van woorden.
Heel mooi stukje Mien.
Ontroerend verhaal, Mien.
Hartje
Tja, lief geschreven, afschrikwekkend toekomstbeeld. Hartje.
Verdiend hartje.
@Mien, geslaagde opzet hoewel ik het té staccato vind.
Herkenbaar triest!
Dat past wel bij afasie, staccato. Zo had ik het nog niet bekeken. Zo zie je maar weer dat toeval niet bestaat. Het is slechts een kruising der wegen. Anderzijds is het ook wel een stijl die ik graag gebruik.
Nog zonder de woorden ‘mama’ en ‘papa’ al duidelijk dat het een kind betreft die spreekt. Met name door de korte zinnetjes. De laatste zin van de eerste alinea valt hierdoor (voor mij althans) wat uit de toon. Mooi stukje en (helaas) herkenbaar.
Ontroerend en herkenbaar.
@Sanne: Ik ben het met je eens. Die zin had eruit gekund.
Mooi stukje, goede observatie!
met vriendelijk groet = hartje,
Chris
Allen dank voor jullie reacties en hartjes.