Elk jaar kwamen ze: twaalf of meer buitelende, joelende kinderen die een ravage aanrichtten in haar huis. Een ware invasie. Joep genoot, hij verheugde zich al maanden van tevoren op zijn feest. Als alles achter de rug was en de laatste klodders stroop en stukken pannenkoek van de grond verwijderd waren, genoot zij ook. Vooral van het intens gelukkige gezicht van haar zoon.
Dit jaar komen ze niet. Een andere invasie is bezig bezit te nemen van zijn lichaam. Ze zijn met velen gekomen en ze vermenigvuldigen zich dagelijks. Poetsen of boenen helpt hier niet.
“Terugvechten,”
roepen de omstanders, maar tegen deze vijand valt niet te strijden. Zachtjes aait ze over zijn bleke gezicht.
“Niet huilen, mama. Ik word beter.” …
Oef, was dit maar fictie. Schrijnend mooi geschreven.
Het troostend vermogen van een kind dat er zelf in gelooft<3.
@Nel, fraai geschreven. Met een zin heb ik moeite maar dat kan aan mij liggen.
[“Terugvechten,”
roepen ze om haar heen,] Behalve dat de zin niet doorloopt, is het niet hem in plaats van haar? Hoe moet zij als moeder terugvechten tegen de ziekte van haar zoon, dat kan hij alleen toch doen?
@Levja, dank voor je reactie. Het is gelukkig fictie en geen werkelijkheid
@Ewald, mooie reactie. Dank je.
@mili
Ik begrijp je punt. Ik heb te compact geformuleerd. Wat ik beoogde met dit stukje, was de metafoor strijd en terugvechten bij een ernstige ziekte ( in dit geval bijv leukemie) aan de kaak stellen. Ik stelde me voor, dat moeder aan het bed zat en dat bezoekers op deze manier met goede raad kwamen aanzetten. Ik kijk even, of er een en ander kan worden herschreven.
Dank voor je opmerkzaamheid.
Zuster Goudriaan,
Heftig verhaal. Invasie heeft u ook erg goed gebruikt.
Oh Nel, zo sprekend! Zo “mooi”. Daar schrijf je voor.
Huil maar niet mama, alleen mijn bloed is ziek..en hij werd gelukkig beter. Zag het op t.v…mooi neergezet.
@BroederVork, @buitenboek
Dank voor de positieve reacties
@Martine
Dank! De tv documentaire heb ik niet gezien. Ik had eerst een ander slot en opeens kwam deze zin zomaar in me op.
Brrrr. Heel mooi maar ook heel verdrietig.
Omstanders reageren inderdaad snel met ’terugvechten’.
Alsof mensen die deze strijd verloren hebben niet hard genoeg gevochten hebben. Kanker is één groot gevecht en winnen is vaak een kwestie van geluk.
@Katie. Onderschrijf ik volledig.
@Katie @Levja: ik ook. Heb al teveel mensen gekend, die verloren hebben.
Heftig verhaal, mooi geschreven Nel.
Goed stukje! Suggereert meer dan het direct vertelt.
Met vriendelijke groet, + hartje,
Chris
Chris, Inge, Sanne, Katie, bedankt voor jullie reacties.
Inderdaad, Katie: winnen is geen verdienste maar een kwestie van geluk.
Je hebt een mooi ontroerend stukje geschreven, Nel. De overgang van vol in het leven staan naar een ziekte die overwonnen moet worden. Kinderen kunnen zo wijs zijn. Erg mooi je laatste zin.
Dank je wel, niceway.
Leuk je hier ook ’tegen te komen’.
(Ik neem aan dat jij het bent die ook op SOL schrijft)