Toen mijn vader overleed, erfde ik zijn mannetje van metaal. Het zit op de wc, heeft een metalen bril op en leest een metalen krant. Zijn gewrichten, handen en voeten zijn moeren, zijn neus een schroef. Ik zal het nooit wegdoen. Als ik ernaar kijk, zie ik mijn vader.
Vader nam altijd een krant mee als hij naar de wc ging, en ’s winters trok hij er zelfs een jas bij aan. Vaak zat hij daar langer dan een kwartier, de krant lezend, letterlijk op zijn gemak.
Zijn broer heeft het mannetje gemaakt. Ik herinner me de dag nog goed dat mijn vader het van hem cadeau kreeg. Mijn broertje en ik, kinderen nog, gierden het uit van het lachen.
Wat een dierbaar kado en herinnering. (En een mooie 120w!)
Dank je wel, Alice!
Mooie herinnering. Mooie titel ook.
Dank je, Levja.
@Marlies. Leuk! Ik heb ook nog zo’n aandenken. Een houthakkertje dat mijn vader zelf uit voormalig Tsjecho-Slowakije had meegenomen.
@Han, leuk hè, zo’n aandenken.
@Marlies. Ik heb nog zoveel andere oude dingen als aandenken.
@Han, ik gelukkig ook!
Mooi, hoe herinneringen het beeld van je vader levend houden.
Een fijn stukje, Marlies.
@Nel, dank je.
mooie herinnering Marlies
@Jose, dank je wel. Dat is het inderdaad.