Samen in een lichthouten kratje waren ze meegenomen.
Daarna was ineens een licht over hen gevallen, en werden ze een voor een uit het kratje gehaald.
Oeh … wat is het koud zeg en donker hier waar ze nu liggen. Het is ook best wel vochtig maar ze voelen dat het warmer wordt.
En hoe warmer het wordt hier hoe meer ze het voelen, dat gevoel van, ik moet eruit, naar dat warme gevoel toe.
En ze duwen omhoog en hoger.
En plots, ja ze merken het zelf het gevoel van donker is voorbij! En aan de andere kant van het gras, roep een meisje:
“kijk mam wat ik nou zie een topje van een bol, het lijkt wel een tulp.”
« Duivel
Vruchtbare grond »
« Duivel Vruchtbare grond »
Familie, Natuur
Ontkiemd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Miranda of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Duivel Vruchtbare grond »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Op naar het licht, de lente.
@Miranda: lief. 🙂
(roept een meisje: met t)
Wat een leuke invalshoek! een echt lenteverhaal.
je hebt gelijk Nele
Zuster Vriend,
Een heel mooi concept!
Mooi perspectief, Miranda.
<3