Henri en Herman uit Carnisselande willen graag iets doorgeven aan de volgende generatie.
Twee mannen, ja het kan via een omweg. Maar een aardige dame, waarmee ze hun plan zouden willen smeden, kennen ze niet.
Nu valt hun blik op hun boxer, de ontzettend lieve en vrolijke Friola.
Het zou een goede gelegenheid zijn. Via via een mooie lieve reu gevonden: Ufo.
Op vijf december is het zover.
Henri en Herman tijgen naar Barneveld.
De ontmoeting van de twee boxers verloopt heftig. Henri heeft het er moeilijk mee, nadien.
En precies op twee februari, als Maxima haar entree in onze Hollandse maatschappij maakt, worden er zeven kleine boxertjes geboren. Drie witte en vier reebruine puppies.
De kroon op hun werk!
Een heel origineel en apart stukje, Marie. Leuk bedacht.
Dank je Ewald! Jij bent er altijd snel bij, leuk!
Grappig.
@Marie. Leuk! Ik zie de hondjes voor me. <3
Waarom schrijf je alle onder elkaar, dus veel alinea's en met veel witregels?
Dank je Marlies
@Han: dank je.
De witregels heb ik gedaan vanwege de verschilende “stadia”, zodat de overgangen te begrijpen zijn. Misschien hoeft het niet, ik vind het zelf wel rustiger lezen zo.
Origineel stukje, Marie, met een zeer passende slotzin. 🙂
Dank je Nel voor je compliment.
@Marie. Witregels met veel alinea’s vind ik juist onrustig. Misschien is dat puur persoonlijk.
Grappig dat je dat zegt, ik vind het weer prettiger juist. Het zet me wel aan het denken!
Mijn ervaring is dat witregels de leesbaarheid meestal bevorderen en vergemakkelijken, maar zoals Han al aangeeft: dit is puur persoonlijk. De schrijver heeft hierin het laatste woord. Zelf gebruik ik ook vaak witregels.
Koninklijk goedgekeurd!
Dank je Ewald, ja zo ieder zijn meug!
Dank je Josë voor je mooie reactie, prinsesselijk ontvangen aan deze zijde!
Ik zie ook zoveel hartjes, bedankt allemaal!