Nienke haalt keer op keer de borstel over het paardenlijf. Terwijl duizend en meer dingen door haar hoofd spoken, hangt de pony genietend tegen haar aan. De warmte en geur hebben een troostend effect op Nienke. De pony’s zijn haar beste vrienden. Ze snappen haar, en zij snapt hen. Daar zijn zelfs niet eens woorden voor nodig.
Ze heeft een zwak voor de lastpakken. Bij haar zijn het lammetjes. Ze voelt een sterke behoefte om ze te helpen. Net zoals ze zou willen dat mensen haar zouden helpen. Nu helpen de pony’s haar. En honden. En poezen. Mensen niet. Mensen vinden haar raar of lastig. Alleen Bert niet, de manegebaas. Hij geeft haar altijd een vette knipoog als ze binnenkomt!
« Duikelrek
Het werkt! »
« Duikelrek Het werkt! »
Liefde, Maatschappij, Mensen
Nienke – III
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Duikelrek Het werkt! »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
De juiste intuïtie. Hopelijk verliezen dieren het niet zoals de mens heeft gedaan.
Als het maar een goedbedoelde vette knipoog is…
Fijn dat ze haar plaats gevonden heeft, maar … over die manegebaas heb ik zo mijn twijfels.
Hopelijk blijft Nienke haar eigen pad volgen.
Ik dacht hetzelfde,@Ewald!
Ook ik denk dus dat die man niet deugt …