‘Ja, mevrouw. Uiteraard, ik begrijp uw emotie. Maar we huilen op de juiste manier toch? We hebben allemaal weleens een probleem. Uw bijdrage aan dit probleem is gebaseerd op gevoelens.
Leuk, al die gevoelens. Maar als zelfs gek worden buiten de boekjes gaat dan is het einde zoek.
We hebben hier in de buurt een toren. In het weekend gratis te beklimmen nog wel.
Heeft u de familie al gewezen op de toren?’
‘Nee, maar…’
‘Nee, mevrouwtje! Nu geen “nee maarâ€, we leven hier in een open maatschappij. Een maatschappij waarin je keuzes hebt! Recht op beleving. Of eigenlijk: de mogelijkheid om vrijwillig gek te worden.’
‘Ja, maar..!’
‘Zie! Nu doet u het weer! Dat ge-ja en ge-nee of ge-niets.
Nee is nee. Wel zeg ik ja tegen dit heel ludieke stukje!