Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Mensen

Morfine

25 april 2016 | 120w | Valerie Bos | 5 |

Ik kijk naar de roerloze bult aan het voeteneinde. ‘Ik voel mijn voeten niet’ zeg ik tegen de persoon die aan mijn bed staat. Er wordt niet gereageerd. Kan ik wel praten? Heb ik mijn mond wel open gedaan net of dacht ik het alleen maar. Waar is die jongedame opeens. Ben ik net wakker? Nee, ik ben helemaal niet in slaap geweest, ik ben erbij geweest, waar is Daniel, oh, ik zie hem. Wat is het zwaar om mijn hoofd te draaien, nog een keer en ik val flauw. Geen kracht, dronken, moe, wil wakker blijven. ‘Als je pijn hebt, moet je het zeggen, dan kun je er nog een krijgen’ zegt een dame die naar een pilletje wijst.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Valerie Bos of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »