Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Morfine

26 april 2016 | 120w | Gijs Smit | 3 |

“Mannen,” zegt de kapitein, “het is een chaos, de hele organisatie is zoek. Onheilsberichten; ze zaaien paniek en verwarring. Die berichten houden we niet tegen, maar jullie weten waar jullie voor zijn opgeleid. Nu is het zover. Succes.”
En dan gebeurt het. Met miljarden collega’s word ik gedropt op het slagveld. In eerste instantie ben ik gedesoriënteerd, maar al snel herken ik spiervezels en vind ik een zenuwbaan. Daar zie ik een geschikte receptor. Ik stort me op hem en ogenblikkelijk begint hij positieve berichten te versturen.
“Dank je,” zegt hij, “ik voelde me zo machteloos, maar als mijn berichten aankomen, dan komt alles weer goed. Ik voel het.”
En ik voel me top. Dit is waar ik voor leef.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

4 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »