Gefilterd door rode en oranje lappen stof scheen het zonlicht door de ramen van het kleine etablissement. Stof- en rookwolkjes werden zichtbaar in natuurlijk spotlicht.
Er was geen lege stoel meer te vinden; hij nam genoegen met een sta-plaats aan de bar en bestelde een Turkse koffie. Drie barkrukken links van hem zag hij de man zitten. Hij nam zonder te kijken de camera uit zijn tas en keek kort door de zoeker.
De compositie was prachtig. Hij drukte.
Roezemoezende mannenstemmen overstemden bijna het klikken van de sluiter. Bijna.
Als door een wesp gestoken keek de man verschrikt op in de richting van de fotograaf. Furieus vroeg hij de fotograaf een verklaring.
De kiem voor een prachtige foto-reportage was gelegd


Je nam me echt mee, Alice
Dank je Levja.
Mooi Alice. Je zet echt een sfeertje neer in 120 woorden, dat je zoals Levja al zei, helemaal meeneemt
Mooi geschreven, ik zie het voor me.
Ben benieuwd naar de foto’s 🙂
Dankje Matthijs en Katie. (Katie, de foto’s heb ik gezien op de tentoonstelling in Huis Marseille, Amsterdam)
Goed en beeldend geschreven, Alice!
Dankje Nel!
Beeldend geschreven en ik heb het graag gelezen.
Ik had alleen een beetje moeite met de laatste zin, misschien dat ze beter past na ‘De compositie was prachtig.’?
Hoi Nele, dat zou inderdaad ook goed passen. Ik heb er nu voor gekozen het op deze manier te schrijven, omdat juist door de reactie van de man de fotograaf ertoe kwam om de man een aantal jaren te volgen met zijn camera. Alles om de man heen fotograferend, maar de man zelf staat op geen enkele foto. Ik probeerde aan te geven dat, omdat de man zo boos werd, deze bijzondere serie fotoos is gemaakt.
Bedankt voor het lezen en je reactie!