Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen

Mondterroriste

20 oktober 2016 | 120w | Han Maas | 7 |

Ze geeft me een slap ‘latex’-handje en zegt: ‘Ga zitten.’
Ben ik een hond? Ik zeg niets, want zij heeft de macht met haar martelwerktuig.
‘Wijd open,’ zegt ze. ‘Mond wat dichter… Au, niet helemaal!’
Ik kijk naar een behaarde bovenlip. Een te grote bril wordt door een wipneus tegengehouden, anders lag die op mijn borst. Een traan biggelt over mijn wang. Ik doe mijn ogen weer open; haar snor lijkt te zijn gegroeid. Ik wil haar in de stoel kwakken, een harsstrip op haar bovenlip plakken en die er tergend langzaam aftrekken.
‘Klaar,’ zegt ze. ‘Excuus dat ik zo kortaf ben. Mijn hond is vannacht ingeslapen’ – Ik zie een traan.
‘De pijn trekt snel weg, hoor.’
‘Sterkte,’ zeg ik.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

14 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »