Door de avondklokverplichting in het getto waagde zich toch niemand buiten op straat. Midden in de nacht legde hij het witte-rozen-boeket op de stoep voor het ouderlijke huis van zijn mooie jonge Jodenbruid.
Moeder Mira zag de duivel door haar slaapkamerraam. Impulsen van woede samen met wrede plannen borrelden in haar op en schreeuwden om tot uitvoering te worden gebracht. ‘He, beste man,’ riep ze. ‘Kom binnen!’
Signore Fausto durfde haar verzoek niet te weigeren en hij ging haar huis binnen.
Ze duwde de bloemen in zijn schoot en sloeg hem naar de sterren met haar kloeke deegrol. ‘Tre cose sono lasciate a noi dal paradiso: le stelle, i fiori ei bambini. Alle goede dingen bestaan uit drie,’ zei ze.
Dit is een mogelijk vervolg op het gave 120-woorden-verhaaltje ‘Missie’ van Ewald Hagedorn. (Ik denk dat het zich ergens in Rome afspeelt ten tijde van Mussolini.)
he een naamgenote van mij die de duivel van katoen geeft!ga die van hem ook ff lezen
Leuk dat je je door mijn stukje hebt laten inspireren, Nele. Een prachtige Italiaanse zin!
@Ewald: de Italiaanse zin is ook afkomstig van Dante, net zoals die van jou, denk ik. Ze stond op het geboortekaartje van onze tweede dochter. (Wel in het Vlaams.)
@Nele, een mooie keuze voor een geboortekaartje.
Schitterend en bloemrijk verhaal, Nele.
Die kloeke deegrol zie ik voor me.
<3
Moest inderdaad meteen denken aan ‘missie’. Mooi vervolg van een triest verhaal. En, zoals Nel al opmerkte: de deegrol.
Zuster Nelededeyne,
Het mooie van 120W is dat ik bijleer. Bij dit mooie verhaal zit er waarschijnlijk meer achter, maar ik krijg het niet gevonden. Bij Fausto dacht ik aan Goethe maar het puzzelstukje past niet. Ik kreeg in ieder geval een heerlijk Heer Halewyn idee bij het verhaal.
Sloeg hem naar de sterren met haar kloeke deegrol. Geweldig. Ga ik onthouden.