De angst regeert
geen bescherming
van wachters op de muren
maar wachtposten
achter prikkeldraad
die ranselen en roven
De honger regeert
geen brood op de planken
maar op de grond
ziekmakende en schimmelende
hompen
waarom gevochten wordt
De kou regeert
geen warme kleren
maar rafelige lompen
die hun schamele lijf
slechts ternauwernood bedekken
Het wantrouwen regeert
wie kun je vertrouwen
In deze poel van ellende?
De dood regeert
nergens het geluid
van een spelend kind
maar het kermen
van kinderen
die zich in nood
vastklampen
aan hun desolate moeder
De haat regeert
soldaten schoppen
wild om zich heen
vertrappen mensen
en aaien soms een hond
Is er nog hoop
een sprankje licht
in deze diepe duisternis
van dit troosteloze getto?
Maar al te vaak laat men de verkeerde leiders regeren. 🙁
Mooi, Nel. De wrede soldaten die een hond aaien…
die zou zo op een dodenherdenking voorgelezen kunnen worden
Mooi geschreven, Nel. Geen dierenmishandeling maar mensenmishandeling.
Nele, Eeald, Miranda en Niceway,
Hartelijk bedankt voor jullie reacties.
Ik bedoel natuurlijk Ewald. Typo.
Begreep ik al, Nel ☺
Indrukwekkend beschreven. Wat doen mensen elkaar toch steeds weer aan…
Dank je, Alice.
En ja; “homo homini lupus”, de mens is een wolf voor zijn medemens.
Een mooi en tijdloos gedicht Nel.
Dank je, Katie.
Helaas is juist zo bekend dat angst mensen nergens toe brengt. Goed weergegeven.
Zuster Goudriaan,
Mooi ge dicht. Bij het Poëzie Podium Oss heb ik een schrijfster leren kennen die op deze vragen een antwoord heeft:
http://www.indeknipscheer.com/.....ten-essay/
Dank, Levja.
Dank ook, broeder Vork,
Interessante link.