‘Schutting’ vind ik nogal een inspiratieloos thema.
Ik zie schuttingen in alle soorten en maten voor me:
De goedkope van de Gamma, Karwei en Praxis met houten palen. Het enige zekere aan deze wankelen is, dat ze vroeg of laat omwaaien.
Meestal vroeg.
De duurdere van dezelfde ketens.. Daar gebruikten we dan betonnen palen voor.
Na enige tijd was het hout net zo grijs als het beton van de paaltjes. Ze waaiden niet om. Deden ze dat maar… Jarenlang keek je tegen een schutting aan in staat van ontbinding.
Na de verhuizing hadden we coniferen, vier meter hoog.
Uren snoeiwerk bezorgde de tuinman hartkloppingen en een spontane hypoglycaemie.
Desondanks leek de groene haag nauwelijks gekrompen.
Dat was pas een schutting!

Een groene schutting is altijd mooi. Ook een schutting van gevlochten wilgentenen. Leuk karweitje trouwens.
Ja, waar zijn toch de natuurlijke afscheidingen gebleven?
En zo gaf die schutting je toch nog aardig wat inspiratie!
Een mooie coniferenhaag is vaak massaal, maar herbergt ook vaak veel vogels. Ooit een schutting met vogelnestengezien?
Aardig stukjr,
Chris
Helemaal waar. Onze haag is op het moment een paradijs voor vogeltjes (het is een constant af- en aanvliegen van redderende oudervogels). Daar kan geen schutting tegenop…
Zonder inspiratie toch geïnspireerd geschreven, Jessy 🙂
leuk, de zin ‘ het enige zekere aan deze wankelen’ kan ik niet goed plaatsen, als zelfstandig naamwoord werkt het niet goed