Ik vond het maar een eng ding, de grote mast verbonden aan het zolderbalkon van de buren. Bij onweer verwachtte ik dat de bliksem in de meterslange zendmast zou slaan en dat dan het hele huizenblok volledig zou affikken. Ja, ik hield wel van een beetje drama.
Mijn buurman was dus zendamateur en ik begreep echt niet wat hij er aan vond. Ik was meer geïnteresseerd in de flipperkast op hun overloop, waar de buurjongen, mijn broertje en ik op speelden, kwartje na kwartje na kwartje.
In de zolderkamer stond de zendapparatuur, waarmee mijn buurman in mijn herinnering zijn zakencontacten tot diep in Afrika bereikte. Hotel Wiskey, zo heette hij. Pas in militaire dienst herkende ik er zijn initialen in.
« Taalverhontering
Grenzeloos »
« Taalverhontering Grenzeloos »
Communicatie, Mensen
Hotel Whiskey over
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van H2OWritez of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
5 reacties
Reageren
« Taalverhontering Grenzeloos »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Goed stukje… over ..
🙂
Leuk! Ik begreep ook nooit die fascinatie voor eigen zendbakkies.
Waarom juist in diensttijd die ontdekking?
@Jose. Ik denk omdat ik toen pas met het leren van het NATO alfabet de link legde.