Geen idee hoe lang ik in mijn cel gezeten heb, maar vandaag mocht ik er plots uit. Ik werd overgebracht naar een behandelkamer en op een tafel geplaatst. De arts rommelde wat in laatjes en kastjes, en frummelde vervolgens wat aan mijn pijnlijke oor. Hij mompelde, maar ik kon niet verstaan wat hij zei. Na een aantal injecties legde ik mijn hoofd neer, uitgeput was ik. Nog nooit zo ontzettend moe geweest. Was dit dan het einde?
Blijkbaar niet, want al snel werd ik weer meegenomen en – na een korte wandeling op de binnenplaats – weer in mijn cel gestopt. Ik nam plaats op het bed, de maaltijd die voor mij klaar stond onaangeroerd, en sloot mijn ogen.
Wat een hondenleven.
Het arme beest heeft wat te verduren. Wat hangt hem nu weer boven het hoofd? <3
Leuke serie. Arme hond.
Sanne, ik lees je stukjes niet meer; zit ik weer te janken. Toch weer een hartje!
Dank voor jullie reacties.
Morgen de ontknoping.
Hoop doet leven.
Helaas weet ik de ontknoping al, maar de stressende hond heb je heel goed beschreven.
Dankjewel Lousjekoesje.