Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij

Hondenleven V

22 februari 2016 | 120w | Sanne van Zijl | 5 |

Geen idee hoe lang ik in mijn cel gezeten heb, maar vandaag mocht ik er plots uit. Ik werd overgebracht naar een behandelkamer en op een tafel geplaatst. De arts rommelde wat in laatjes en kastjes, en frummelde vervolgens wat aan mijn pijnlijke oor. Hij mompelde, maar ik kon niet verstaan wat hij zei. Na een aantal injecties legde ik mijn hoofd neer, uitgeput was ik. Nog nooit zo ontzettend moe geweest. Was dit dan het einde?

Blijkbaar niet, want al snel werd ik weer meegenomen en – na een korte wandeling op de binnenplaats – weer in mijn cel gestopt. Ik nam plaats op het bed, de maaltijd die voor mij klaar stond onaangeroerd, en sloot mijn ogen.
Wat een hondenleven.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Sanne van Zijl of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

6 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »