Een parketvloer is een geweldige glijbaan.
Per ongeluk gemaakte krasjes verdwijnen in de loop van tijd. Geabsorbeerd door de houtnerven en bruintinten.
Hout leeft tenslotte…
Als kind maakte ik dankbaar gebruik van vrijdag is wasdag. ‘Boenwasdag’, wel te verstaan.
Met een aanloopje bereikte je vanuit de woonkamer de keuken al glijdend en slippend.
Op een dag legde ik mijn oor tegen het liefdevolle hout en ik hoorde een raar geruis.
Alsof er een rivier stroomde.
Niemand reageerde toen ik mijn bevinding meldde. Totdat de houten vloer krom trok.
Een geknapte leiding onder het keurig parket was goed voor het vullen van een zwembad.
Daarna mocht mijn vader nooit meer leidingen repareren.
Zelfs het vervangen van een kraanrubbertje werd hem verboden.
« In de bus
Gedaan met die kouwe kraan »
« In de bus Gedaan met die kouwe kraan »
Communicatie
Het water kruipt waar het niet mag…
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jessy of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« In de bus Gedaan met die kouwe kraan »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Eerst werden mijn ogen groter en toen mijn glimlach.
@Jessy: wat een leutig stukje. <3
Alleen de derde zin begrijp ik niet goed. Krasjes die geabsorbeerd worden door houtnerven en bruintinten?
Wat een mooi stukje verleden. En met het einde van de loodgieterscarrière van je vader kwam ook een einde aan de wekelijkse glijbaan?
NeleDeDeyne, De krasjes verdwijnen na een tijdje vanzelf in het hout.
Alice..Zolang de vloer geboend werd, bleef het gebruik van parketvloer als glijbaan bestaan:)