Af en toe haalde mijn moeder de knikkerzak tevoorschijn.
Het vaalgroene velours was aan de bovenkant dichtgetrokken met een rode veter die ooit in mijn witte Quickkies had gezeten. Super kicksen trouwens.
“Ben ik alweer de klos? René hoeft nooit eens!”
“Niet waar! Vorige week heb ík alle konijnenkeutels uit het hok geschraapt. En stro gehaald bij buurman.”
“Doe het anders even samen jongens, dan zijn jullie zo klaar. Drinken we daarna een kop thee”, probeerde mama te bemiddelen.
“Ammehoela! Ik moet aan mijn huiswerk. Dààààg.”
Ik was al onderweg naar boven toen mijn moeder René vroeg de knikkerzak te halen.
“We laten het lot beslissen jongens. Jij mag eerst, Dick.”
Vijftig procent kans op de jaknikker.
Ik had pech.
Leuke opbouw van dit verhaaltje, Alice <3
Een andere variant op de jaknikker. Het leest prettig, Alice. Leuk gevonden. Je beschrijving van de knikkerzak is mooi.
Die knikkerzak zie ik zo voor me! Mooi. En een leuk verhaaltje.
Mooi verhaal, een juweeltje, Alice!
Goed van opbouw en taalgebruik.
<3
Leuk Alice, en goed geschreven. Hartje.
Allen bedankt voor jullie reacties. Ben hier nog maar pas, maar begin me al thuis te voelen! 🙂
Alice, van harte welkom!
Leuk Alice en wat herkenbaar, die ‘ruzie’.
@Alice: wat zijn Quickkies?
Opvoeding, een zwaar onderschatte taak. 🙂
@Nele: bedankt voor het lezen! Quickkies zijn voetbalschoenen van het merk Quick. Ben er niet zeker van of de spelling klopt, maar zo worden ze -door sommigen- genoemd.
Mooi verhaaltje Alice, vooral het begin!