Het was herfst. We zochten beukennootjes en tamme kastanjes in het bos. Met zijn vijven: Johan was er die dag niet bij. Eigenlijk was ik stiekem een beetje blij daarom. Een echte pestkop kon hij soms zijn.
Thuis, aan tafel hoorde ik dat hij ziek was. In de keuken fluisterden mijn ouders. Ik verstond alleen: ‘Hoofdpijn, hele erge hoofdpijn.’ En daarna waren ze extra bezorgd om mij. Waarom, begreep ik later pas.
Er ging een week voorbij. De dag waarop hij stierf, stormde het. De bomen veranderden in kale voorbodes van de winter. De grond lag bezaaid met dorre bladeren. In het voorjaar zouden er nieuwe knoppen ontspruiten. Zonder hem. Voor het eerst besefte ik dat het leven eindig was.
Heel erg mooi, Nel. Bijzonder mooi zelfs. Dik hartje dus.
Wat ik me afvraag is dit: een paar uur geleden stond er een andere versie van dit verhaal op 120w. Ook mooi, maar net iets minder. Plotseling was het verhaal weer van de site verdwenen. Hoe doe je dat? Technisch zie ik er de mogelijkheid niet toe. Dien je een verzoek in bij de redactie? Ik ben benieuwd.
Dank je wel, Ewald.
Wat betreft de eerste tekst: ik was er na plaatsing helemaal niet tevreden over, maar had de eerste uren geen tijd deze grondig te herzien. Ik heb deze de tekst toen teruggeplaatst naar concept en zojuist een nieuw verhaal geschreven.
Nel, ik wist niet dat dat kon. Dank voor je antwoord en nogmaals: schitterend weergegeven.
Prachtig vervolg Nel.
Hoe beklemmend kan zo’n plotselinge ziekte zijn voor ouders en wat het voor het vriendje of vriendinnetje betekent!
Dank je wel, Marie.
Ja, het was een diep ingrijpende gebeurtenis.