Als ze het podium betreedt, ziet ze haar zitten, pontificaal op de middelste stoel van de voorste rij. Dit kán niet waar zijn: het is alsof ze in de spiegel kijkt. Ze onderdrukt de neiging weg te rennen naar de beslotenheid van de kleedkamer, maar vluchten is geen optie, het publiek verwacht haar.
Opzij kijken en haar hunkerende blik vermijden. Niet weer meegezogen worden.
Ze werkt haar programma af zonder passie. Het applaus is minder enthousiast dan anders. Vanuit de voorste rij wordt haar een boeket met veertig rode rozen toegeworpen. Zonder de zaal in te kijken, pakt ze het op en loopt het podium af.
Als ze buiten naar haar auto loopt, hoort ze het getik van haar hakken …
Iek! Griezelig. <3
Precies wat ik dacht. Het wordt een griezelverhaal… <3
Lekker griezelig Nel! Hartje.
Marlies, Ewald, Han, bedankt. Ik schreef dit verhaal op mijn mobiele telefoon bij de kapper, Toeval bestaat niet: naast me zat een vrouw, die een paar weken haar gezicht had laten “verbouwen” door een plastisch chirurg. Ik kreeg meteen inspiratie een vervolg op Groupie 1 te schrijven. 🙂
Brrr… De groupie dan … Je stukje is klakkend goed!
Dank je, Levja!
Wat een grappig gebruik van het woord ‘klakkend’ 🙂