Het verhaal was afgerond, ze kon het met een gerust hart vertellen tegen de mensen die haar meelevend bezochten. Ja, het was een flinke buiteling geweest. En ja, eigenlijk had ze het al lang aan voelen komen. Maar ja, een burn out, dat was altijd iets dat iemand anders overkwam.
Langzaam maar zeker krabbelde ze weer op. Via vrijwilligerswerk kwam ze weer terug, voelde zich weer zekerder worden van haar kunnen.
En toen, na een paar jaren, ging het weer mis. Waande ze zich de ene week nog in de hemel, een week later waarde het depressie-spook weer rond.
Haar hersens moesten bokkensprongen maken om het verhaal weer kloppend te krijgen. Het lukt.
Het verhaal wordt een never ending story.
Goed opgebouwd en lekker vlot verteld, Lisette <3
Goed verteld, ik heb twee zeuropmerkingen:
– aan voelen komen moet voelen aankomen zijn (vuistregel is niet splitsen als het niet hoeft)
– dat Engels op het einde vind ik jammer
Graag wil ik je een <3 onder de riem steken.
@Ewald: dank
@Hekate: ik ken de vuistregels niet, zal kijken of ik het ga onthouden
@Levja: dank je wel!
Fijntjes geschreven.
@Irma: dank voor je compliment