Een kakofonie van stemmen in zijn hoofd wil hem voor het laatst over dat bruggetje laten lopen. Langs die dikke eik waarmee hij is opgegroeid. Of andersom.
Hij staat voor de witte streep en kijkt naar de geleiderail, niet naar de mensen op het perron, anders kijken ze ook naar hem. Hij haat elektriciteit; zo vaak al een schok gehad die niet hielp. Wat als de schok eerder komt dan de klap…?
Een aanstormende metro, wind, lawaai. Een overheersende stem: ‘Je doet het altijd te vroeg.’ ‘Je zal maar machinist zijn.’ Hij is er nog.
Hij passeert weer die eik en loopt het bruggetje over. Op het speelplein lachende kinderen, wat hij niet kan verdragen, maar de langsrijdende begrafenisstoet evenmin.
Gevoel en ratio laten “geleiden”. Knap. Hoewel het mij meer naar het depressieve vervoert. Maar dat kan aan mij liggen. Hoewel ik weet dat ik over het algemeen zeer zonnig ben.
@Levja. Dank je. Jazeker, het is zeer depressief, iemand die er een einde aan wil maken of daarover twijfelt.
Wat een triest verhaaltje…
Triest maar mooi.
Wat een gevoelig, in-verdrietig stukje. Heel puur, rauw en echt. Knap gedaan.
@Marlies, Lousjekoesje en Irma. Hartelijk dank!
Han, geloofwaardig geschreven, de vertwijfeling van de man
@José. Dank je. Zeg nooit dat iemand het niet doet…