Schrijf mee!
« »

Column, Communicatie, Fictie, Maatschappij, Mensen

Geleiderail

31 augustus 2016 | 120w | Han Maas | 5 |

Een kakofonie van stemmen in zijn hoofd wil hem voor het laatst over dat bruggetje laten lopen. Langs die dikke eik waarmee hij is opgegroeid. Of andersom.

Hij staat voor de witte streep en kijkt naar de geleiderail, niet naar de mensen op het perron, anders kijken ze ook naar hem. Hij haat elektriciteit; zo vaak al een schok gehad die niet hielp. Wat als de schok eerder komt dan de klap…?
Een aanstormende metro, wind, lawaai. Een overheersende stem: ‘Je doet het altijd te vroeg.’ ‘Je zal maar machinist zijn.’ Hij is er nog.

Hij passeert weer die eik en loopt het bruggetje over. Op het speelplein lachende kinderen, wat hij niet kan verdragen, maar de langsrijdende begrafenisstoet evenmin.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

8 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »