Schrijf mee!
« »

Fictie, Mensen

Geestig

13 april 2016 | 120w | Gijs Smit | 2 |

Serieus! Ik kan uit mezelf treden. Ik kan – hoe zeg je dat? – een soort van geest worden, rondzweven, rondkijken en niemand merkt het. En dan ook nog zonder dat er tijd verstrijkt: weg zweven, tegelijkertijd terugkeren, en ondertussen overal zijn en alles zien.
Je denkt: dat is fantastisch. En dat leek het ook. Als kleuter: onverslaanbaar met verstoppertje. Op school: nooit iets hoeven te leren. En later: indruk maken op wie ik maar wilde.
Maar er was een keerzijde. Veel mensen vonden me eng. Iedereen eigenlijk. En het lukte me nooit om een serieuze relatie op te bouwen.
En nu, zoveel teleurstellingen later, nu denk ik erover om definitief uit te treden. Ook al is het maar voor een ogenblik.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »