Serieus! Ik kan uit mezelf treden. Ik kan – hoe zeg je dat? – een soort van geest worden, rondzweven, rondkijken en niemand merkt het. En dan ook nog zonder dat er tijd verstrijkt: weg zweven, tegelijkertijd terugkeren, en ondertussen overal zijn en alles zien.
Je denkt: dat is fantastisch. En dat leek het ook. Als kleuter: onverslaanbaar met verstoppertje. Op school: nooit iets hoeven te leren. En later: indruk maken op wie ik maar wilde.
Maar er was een keerzijde. Veel mensen vonden me eng. Iedereen eigenlijk. En het lukte me nooit om een serieuze relatie op te bouwen.
En nu, zoveel teleurstellingen later, nu denk ik erover om definitief uit te treden. Ook al is het maar voor een ogenblik.
« Naar de Gouden Horde
Eén Rode Duivel, één hemelse ervaring »
« Naar de Gouden Horde Eén Rode Duivel, één hemelse ervaring »
Fictie, Mensen
Geestig
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gijs Smit of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Naar de Gouden Horde Eén Rode Duivel, één hemelse ervaring »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Geestig, Gijs. Volgens mij moet wegzweven wel aan elkaar worden geschreven. Net als weglopen, wegrijden, wegvliegen et cetera.