Bij binnenkomst was ik direct overweldigd. De huiskamerwanden waren volledig bedekt met gouden platen. Dat zijn vader voor veel artiesten hier in Nashville had gedrumd, wist ik natuurlijk wel. Hij had wel eens wat namen genoemd, maar die zeiden me op een paar na eigenlijk niets. Vast van die country zangers, die had je toch alleen maar hier. Traden op in de Grand Ole Opry en zo.
‘Hey, Water, want a coke?’
‘Yep, great.’
Even voelde ik me een heuse groupie. Dat artiestenwereldje zei me helemaal niks, maar hier midden in dit gezellige huis, begon ik me er wel iets bij voor te stellen. Verrek, daar hing een L.P. van Dolly Parton. Daarnaast een Diana Ross.
‘Want a snack too?’


Verdomme, je doet het wéér! Hartje!
Huh?
Was slechts mijn mini-ode aan Larrie Londin. Superaardige drummer, toen spelend met de Everly Brothers. Helaas al weer 24 jaar geleden overleden.
Sweet memories.