Oud worden willen we allemaal. Het zijn, valt zo tegen.
Als je al zo lang bij elkaar bent, zoals wij, dan is het bijna net als je kop in het zand steken.
Hoelang heb ik al niet mijn liefdespaal in jouw vochtige grotje gestoken?
Desniettemin bespeurde ik zelden tegenzin. Je hield ervan. Daarom hield ik zo van jou. Geen schone schijn, gewoon puur natuur. Dat was jij. Mijn liefste lief.
Nu zeg je steeds dat je het niet meer weet. En ik weet het ook niet meer. De kinderen vinden opname op de gesloten afdeling het juiste. Gescheiden.
Mijn wens? Ons laatste innig samenzijn. Dus ik smeer koninginnengelei op jouw en mijn edele delen.
De laatste uitweg naar het paradijs.
« Een verrassing, of twee
Chique uit eigen moestuin »
« Een verrassing, of twee Chique uit eigen moestuin »
Liefde, Maatschappij, Mensen
Enkele reis
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Levja of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
38 reacties
Reageren
« Een verrassing, of twee Chique uit eigen moestuin »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Sorry, kan het niet laten de bijbehorende song te plaatsen:https://www.youtube.com/watch?v=g_jUtiKSf1Y
Ik gebruik het nog op mijn boterhammen ook lekker. Erg P(l)akkend.
@H: Ja, ook een goede mogelijkheid. Ieder smeert zo op eigen manier.
Persoonlijk mag ik graag een druppeltje in mijn speciale thee toevoegen.
Eruption in Elversberg. Ik was erbij. 😉
@Mien: https://www.youtube.com/watch?v=89g1P_J40JA
@Levja, ik vind het verhaal mooi, maar de zin hoe lang… vind ik wat misplaatst grof. Ik ben helemaal geen preuts type, maar het past voor mijn gevoel niet goed in de zachte lieve sfeer van de rest van je verhaaltje.
@Lisette: Ik lees voor in een verpleeghuis aan demente bejaarden. Dit heb ik eerder gedaan voor de vader van een vriendin. En dit is hoe deze meneer dit weergaf. Vanuit iemand die werkt in een verpleeghuis kreeg ik juist te horen dat ik de sfeer van de problematiek goed had weergegeven. Ik heb het vanuit die situatie willen weergeven. Aan de ene kant het kinderlijke en juist daardoor ook het ongeremde.
@Levja. Ja, het leven is hard. Ik ben het met Lisette eens. Het had wat subtieler gekund zonder afbreuk aan de inhoud te doen. Sterker nog, in mijn ogen was het dan mooier geweest.
Zeur opmerking: Hoe lang schrijf je in deze betekenis aan elkaar: hoelang (duur). Bij een uitdrukking die een lengte aangeeft schrijf je het los. Bv. ‘hoe lang is een Chinees’, of ‘hoe lang is haar haar?’
@Han: Kan me best indenken dat jullie dit afbreuk vinden doen aan het stukje. Maar de werkelijkheid is nu eenmaal niet altijd even mooi. Voorlopig laat ik het dan ook zo staan.
Met hoelang ben ik het eens. Ga ik aanpassen. Dank je voor je opmerkzaamheid.
@Levja. Ik dacht dat het fictie was…?
@Han: pas ik aan. Verkeerd aangekruist.
@Levja. Het zou wellicht raadzaam zijn als je een keuze ‘fictie, non-fictie’ zou hebben.
En voor de rest: het is natuurlijk jouw verhaaltje!
@Han: Inderdaad. Zit vaker te stoeien onder welke categorie ik het wil brengen. En ja, dit heb ik dus bewust zo willen doen. Dit is ook een stukje wat ik in een langer verhaal wil onderbrengen. Ben dol op het beknopte, maar niet altijd is dan het grote verband over te brengen.
@Levja. Soms, zelfs vaak, komen verhalen beter tot hun recht in een langer stuk! Maar wat ik nu niet begrijp, heeft die man dit letterlijk zo gezegd? Als dat het geval is dan zou ik het niet veranderen; hoe ranzig dan ook!
@Han: Dit heeft deze meneer zo gezegd. En weet je, zijn intentie was gewoon lief. En ja, demente ouderen gaan weer graag schuttingtaal gebruiken. Houden ook bijzonder van schuine moppen. En je mag het of mij gek vinden; ik kan er soms nog om lachen ook. Het is gewoon puur. Deze mensen zijn gewoon puur.
Ze worden in het verpleeghuis ook wel eens verliefd op elkaar. Kan wel weer gênant zijn als de partner nog “gewoon” is en thuis woont, dan op bezoek komt en ziet dat zijn partner hand in hand loopt en/of kust met een ander.
@Levja. Voor dit verhaal heb je echt meer woorden nodig! Je uitleg zit dan in het verhaal zelf. Ik was, ongeacht deze uitleg, je vergeten een hartje te geven. Bij dezen.
@Han: wil dit en ga dit beslist doen. Ook voor mijn eigen verwerking. Ik ben geen expert op het gebied van dementie. Maar oef, wat rusten ook hier vele taboes op. Voor nabestaanden kan ik me voorstellen dat het heel zwaar is. Zij hebben hun ouders of partner in goede doen gekend. Daarom vind ik dit ook heel dankbaar om te doen. Ik kan er gelukkig onbevangen tegenover staan. En nogmaals, ik vind het heel puur. Precies zoals kinderen zijn. Ze noemen het niet voor niets kinds. Maar als ik dan de ogen zie stralen als een verhaal aanslaat. Goud. Ja, en dan mogen ze van mij soms wat ruige taal uitslaan.
@Levja. Het kan ons allemaal gebeuren!
@Han: inderdaad. En zelfs daar heerst een taboe op. Kan ik zo diverse stukjes over schrijven. De mens zit nu eenmaal vol vooroordelen.
@Levja. Vooral hoe de overheid en de zorg hiermee omgaan, baart me grote zorgen.
@Han: de zorg wordt aangestuurd door de overheid. Heel veel taken, te veel taken worden tegenwoordig door vrijwilligers gedaan. Met de allerbeste bedoelingen, maar … En ja, we worden allemaal ouder. Dat is de overheid een zorg.
Misschien was vroeger het op zijn door het harde lichamelijke werk niet eens zo slecht? Misschien heb ik nu fouten neergezet, dit is puur uit emotie, dus vergeef mijn (taal)fouten.
@Levja. Een mens is geen product dat zich leent voor marktwerking. Zorg moet er zijn!!! Zonder dure managers et cetera.
@Han: en waar gaat het grote geld naartoe?
@Levja. Ik heb er wel een idee van. En over het maken van de verkeerde (politieke) keuzes. Maar laat ik me er(hier) maar niet over uitspreken.
Ik vind je verhaal heel mooi, hoewel ik me ook kan vinden in de opmerkingen hierboven. Daar dan weer jouw opmerkingen gewogen, weet ik niet goed welke kant de weegschaal op gaat… Iig wel knap en gewaagd verwoord.
@Irma: Ik snap het “shock effect” wel, hoor. Maar dat wilde ik juist bereiken. En nogmaals, dit onderwerp past beter in een langer verhaal. Hoewel dit stukje juist weergeeft hoe het werkelijk is. En laten we wel zijn, de werkelijkheid verbloemen we het liefst met of mooie woorden of scheldkanonnades.
@Levja
Dat is ook zo, daarom vind ik het heel gewaagd dat je dit zo durfde te schrijven. De werkelijkheid komt zo wel binnen, hoor en dat is uiteindelijk je doel, neem ik aan.
@Irma: inderdaad. Dementie bevindt zich nog heel erg in de taboesfeer. Terwijl de mens steeds ouder wordt en het meer zal openbaren. En weet je, “normaal” zou ik zeggen, wat een vieze oude man. En nee, dit was heel lief bedoeld. Hij wilde nog steeds samenzijn met zijn lief. Misschien niet zo poëtisch verwoord, maar wel puur.
Poëzie en proza kunnen beiden rauw zijn. Daarom goed geschreven. Leuk en goed dat je voorleest aan demente bejaarden. Het komt altijd binnen.
@Mien: mee eens. Soms is juist rauw zo wonderschoon. Omdat het echt is.
Ook als de mogelijkheden verminderen, blijven de verlangens; bij de uitzending met Hedy d Ancona in zomergasten werd een mooie filmfragment getoond over liefde en oudere Brazilianen; daar werd veel ‘ schuttingtaal’ gebruikt, die niet plat werkte; dat kwam door de natuurlijke wijze waarop de dingen gezegd werden. In dit stukje heb ik het idee dat de mannelijke hoofdpersoon zich in de eerste en de laatste zin niet direct tot zijn echtgenote richt en daartussen in wel. Bij een verdere uitwerking kun je denk ik onderscheid maken tussen dialoog, monologue interieur en evt gesprek tot een derde persoon ( luisteraar)
@José: Ja, dat stukje in je genoemde uitzending maakte ook veel bij mij los. En dit stukje is inderdaad de aanzet tot een beter uitgewerkt stuk. Goede geste overigens. Neem ik zeker in overweging. Dan geeft het nog meer de werkelijkheid weer. Dank je.
Mooi! Alleen zou ik van ‘niettegenstaande’ gewoon ’toch’ of ‘desondanks’ maken.
Ik ga eens googelen naar de eigenschappen van die bijzondere gelei. 😉
@Hay: Juist het niet meer gebruikelijke taalgebruik valt mij zo op bij het voorlezen aan en bij deze mensen (oudere dementerenden) En dus ook het grove, eerder hier als ranzig benoemd. Ik zie dit beslist niet zo.
Een tip: het boek van Roald Dahl. Koninginnengelei is afkomstig uit de bundel Op weg naar de hemel, die nog tien andere spannende korte verhalen over de duistere facetten van het menselijke karakter bevat.
Als je voor dit stukje vasthoudt aan archaïsch taalgebruik (wat ik na je uitleg wel begrijp), zou ik er ‘desalnietegenstaande’ of ‘desniettegenstaande’ van maken. Ik geloof niet dat ‘niettegenstaande’ in jouw zin correct is.
@Hay: Hier heb je beslist een punt. Ik denk er nog even over na. Misschien maak ik er wel gelukkig van.
@Hay: met de verandering in gelukkig was ik ook niet gelukkig. Niet mijn keuze en helemaal niet passend bij deze heer. Oef, wat is dit stukje voor mij een verdieping. Weer aangepast, maar kan vast nog vaker gebeuren.