De man viel de zaal binnen met dezelfde snelheid waarmee de eikenhouten deur open zwaaide. Door het gestommel keken alle genodigden om. De daarop volgende minachtende blikken verrieden herkenning. Binnensmonds gezucht weerklonk onder het schrootjesplafond.
Ik twijfelde of de man de dood op de hielen had, of dat hij er reeds door was ingehaald.
De blikken richtten zich terug op de jubilaris, die met open mond als vastgenageld op het podium stond.
“Vijfenveertig jaar bij de bank is weinigen gegeven, Karel”, sprak de directeur.
De onverwachte gast was op adem gekomen en brieste: “En veertig jaar in de bak ook niet!”
De bode stond op. “Laat mij u uitgeleide doen, meneer.”
De deur sloeg achter hen dicht. Karel viel flauw.
Ga je stukje nog een keertje lezen.
hier moest kennelijk een oude rekening worden vereffend
@Alice. Leuk verhaaltje! <3
Opmerking: open zwaaide moet zijn openzwaaide. Daarop volgende moet zijn daaropvolgende.
Spannend, Alice. En inderdaad: er moest vast een oude rekening worden vereffend.
<3
Dank voor jullie reacties! En Han, bedankt voor de tip. Ik zal het onthouden, zodat ik écht op 120 woorden uit kom.?