‘Zo, zuster… Klaar! We kunnen het protocol afwerken.’
‘Alleen het protocol, dokter…?’
‘Even professioneel blijven, wil je? Goed: twee, vier, zes… Zes? We hadden toch zeven lancetten?’
‘Ja, eh… nee, nou ja… Dat zou kunnen.’
‘Dat zou kunnen?!’
‘Soms ben ik wel eens afgeleid, dokter. Sorry.’
‘Waarom ben je zo triest, Willem? De operatie is toch geslaagd?’
‘Nou, af en toe wel behoorlijk buikpijn, maar dat is het niet… Ik kan nergens meer heen.’
‘Waar niet heen?’
‘Een concert, een warenhuis… Om nog maar te zwijgen van een vliegveld. Iedereen mag doorlopen, maar mij pikken ze er weer uit.’
‘Waarom dan?’
‘Dat alarm natuurlijk. Ik weet niet hoe dat komt. Ik kan beter thuisblijven, ik kom toch nergens meer in.’
Oei! Dat kan gebeuren met afgeleide zusters. Arme Willem. Als hij maar geen punctie krijgt …
@Marlies, lief van je dat je meeleeft!
Wat ze niet allemaal kwijtraken op die manier: messen, scharen, bijltjes, boormachines. En de zorgkosten vliegen omhoog.
Goed verwoord @Han. Ziekte kan heel eenzaam maken.
Ewald, Levja. Dank jullie wel!
En dan nog, hoor ik af en toe, dat protocollen nergens goed voor zijn
Dana, zo zie je maar weer!
Inzicht gaat gepaard met alarmbellen