Het bezoek druppelde binnen.
De jaardienst had hen allen tot tranen toe beroerd.
Joline schonk alvast koffie in. Haar zus Betje sneed de cake in plakjes.
Broer Bart haalde wat tuinstoelen uit de schuur, anders kon niet iedereen zitten.
Herinneringen aan pa werden opgehaald.
In de keuken legde moeder een hand op de schouder van Joline.
“Lieverd ik meende wat ik zei straks. Misschien heb ik het niet genoeg laten blijken. Ik gaf jou stukken minder aandacht omdat je het in mijn ogen allemaal al goed deed. De anderen hadden nog veel te leren. Maar ik hou evenveel van jou als van de rest. En ik mis papa ook.”
Ze barstte in tranen uit en omhelsde haar moeder heel stevig.
Ontroerend mooi
Een hele mooie afsluiting,Ingrid.
En knap hoe je doseerde door al in het eerste deel kort te verwijzen naar de relatie met de moeder. Ook mooi vind ik de sobere wijze waarop je vertelt en niet op emoties speelt.
Heel mooi en ontroerend @Ingrid. >3
@Han, Levja en Nel: dank jullie wel.
@Nel: het hoeft geen afsluiting te zijn… En in het eerste deel was ik nog aan het twijfelen of er een tweede (en derde inmiddels) deel zou komen… ik hield het bewust ‘open’ 🙂
Ik gaf een hart, maar het lijkt er sterk op dat de wifi in Italië veel sterker werkte. (Die goeie ouwe Tim.) Mooi derde deeltje. 🙂
Voor Joline is dit gebaar van haar moeder heel belangrijk
@Nele: Dank je wel!
@José: absoluut, het zijn de ‘kleine dingen’ die het doen… een glimlach kan iemand’s dag goed maken…