Op een dag in augustus kwamen de zon de regen elkaar tegen.
“Kijk eens, wat een prachtige regenboog,” zeiden de mensen.
De zeven kleuren glimlachten.
“Stel,” verzuchtte Indigo, “dat we een deel van onze kleuren zouden uitstrooien over de aarde. We hebben meer dan genoeg.”
De andere kleuren knikten instemmend en zo gebeurde het.
Sofia zag het het eerst: plotseling kleurde de grijze rots rood. De golven van de zee kleurden oranje. De vrouw die haar witte lakens ophing, zag dat ze geel, groen, blauw en violet kleurden.
“Hoe kan dit?” riep ze.
Grauwe straten veranderden in een feestelijk kleurenpalet.
“Laten we muziek maken en dansen, nu het nog kan.”
En ze plukten de dag uitbundig tot de avond viel.
Inderdaad, er wordt veel carpe diem geroepen en geschreven. In het dagelijks leven wordt er in mijn ogen zo aan voorbijgegaan. Mijn <3 dat je dit weer onder de aandacht brengt.
Dank je, Levja.
Ik had even zin om een vrolijk en luchtig verhaaltje te schrijven in deze barre tijden.
Het is ook een heel vrolijk stukje @Nel. Heerlijk.
Ik ken iemand, die heel vaak Carpe Diem zegt, maar van nature een heel zorgelijk type is. Alles zwart-wit ziet of grijs. Die zou je zo al deze mooie kleuren brengen. Ook mooi actueel met de Olympische Spelen.
Levja, ik werd ook geïnspireerd door de Gay Pride.
En ja, erg als je alles alleen grijs kunt zien.
mooi sprookje Nel, lekker licht en vrolijk
Heel de dag bleef iets hangen na je opmerking @Nel
En ineens … 5 (kleur)ringen van de OS; 7 kleuren van de regenboog(vlag)
Dank je wel, José. Zo bedoelde ik het precies.
Levja, dat heb je soms: juist op momenten dat je er niet aan denkt komen dr associaties vanzelf.