“Met Peter Mabelus.”
“Hallo. Met Trump. Donald Trump.”
“Dit is een grap. Ben je het echt?”
“Ja, Peter Mabelus. Wie zou ik anders moeten zijn?”
“Iemand die een grap met mij uithaalt?”
“Nee, Peet. Mag ik Peet zeggen?”
“Ja, natuurlijk. Wat tof, Donald, dat je mij belt. Mag ik Donald zeggen?”
“Geen probleem.”
“Donald, ik wist niet dat je Nederlands spreekt. Hoe kan dat?”
“Ex-vriendinnetje van me was Nederlands. Een vriendin van mijn dochter.”
“Ik begrijp het. Donald. Waarom bel je?”
“Heb je nog een tip voor me in de aanloop naar dinsdag?”
“Handjes thuis, als je president wilt worden, behalve in het stemhokje dan.”
“Hahaha. Dat is een goeie, Peet. Ik spreek je na dinsdag.”
“Ok, Donald. Tot dan.”


Tjonge die Peet,nu ook in Republikeins presidentieel gezelschap.
Hartje en … we bellen …
Ze zijn dol op me in de VS. Zie ook mijn site: https://petermabelus.wordpress.com. Bedankt voor je hartje!
Peter, ik heb je site bekeken. Een leuke serie. Ik ben benieuwd wie jou nog meer gaat bellen. De aanhalingstekens miste ik in je vorige stukje. Wel een verbetering naar mijn idee.
Ewald, het gebruik van aanhalingstekens in het gesprek met Hillary Clinton in eerste instantie weggelaten, omdat het er strakker uit zag, maar feitelijk deugde het niet. Bedankt voor de complimenten. De laatste tijd weten veel wereldleiders mij te vinden. Benieuwd wie mij binnenkort gaat bellen. Volg mijn site en zegt het voort: een literair pretpark voor iedereen.
@Peter, grappig stuk. Goed geschreven.
Dank, Ineke
Broeder Mabelus,
Haast een Tarantiniaans dialoog…..
Bijzonder stukje, vooral met de kennis van nu…