Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie

De spookrijder

23 oktober 2016 | 120w | Ronald de Hoogh | 3 |

De nacht is als een lus. Een auto rijdt op een verlichte weg, met één passagier op de achterbank. Er zijn geen tegenliggers, het is een eenbaansweg. De weg heeft geen eind, de nacht begint steeds opnieuw. Als je eindeloos rechtdoor rijdt, kom je vanzelf weer op hetzelfde punt terecht.
‘Laat me eruit!’
De chauffeur reageert niet. Is dit een taxi? De meter staat stil op 999, 99. De wagen rijdt met gelijkmatige snelheid voort. Dan een benzinestation. De auto stopt.
‘Ik moet hier even tanken. Verrek, ik ben vergeten de meter aan te zetten. Nou ja, dit ritje is voor mijn rekening. Wil u ook iets drinken? Koffie? Of iets eten? Nou ja, we zijn er bijna! Gaat het?’

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Ronald de Hoogh of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

3 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »