Haar vingers gleden over de omslag, neuriënd liep ze verder. Het geschreeuw achter haar was slechts het ruisen van de wind.
Zachtjes streelde ze het boek.
Het reliëf van de titel tintelde haar vingers.
‘Gooi dat boek weg!’
Hoe hysterisch klonk het geroep van haar vervolgers.
Ze gooide het boek omhoog, waar wolken haar te hulp kwamen en het boek lieten dansen over de volken. Hongerigen plukten teksten uit de lucht. Genoeg om te overleven.
Het Beest’ brieste:
‘Europa’ zou nimmer falen? ‘Vanwaar die opstand?
De media is ons instrument. We schaffen het boek af en doden ‘De Herfstkraai’. Dan zullen deze schapen zich wel laten slachten!’
Maar brieven van God kun je niet verscheuren.
Ze vinden altijd een ziel…

@Jessy: bangelijk stukje, vind ik persoonlijk. Ik vind het wel mooi.