Het erfenisverhaal van grand-mère eindigt zoals altijd. Doch dit keer knikt ze beminnelijk naar vader terwijl ze er onverwachts en plechtig aan toevoegt: ‘En, mon fils, straks is het voor jou.’
Ik zie moeders wang harder trillen, vader knijpt zijn ogen stijf toe en hoe ik ook op mijn lip bijt, ik kan niet voorkomen dat er een zenuwachtig giecheltje ontsnapt. Grand-mère werpt me een strenge blik toe.
Vaders ogen, nu weer open, seinen smekend. Echter, voordat ik maar iets zou kunnen zeggen, vervolgt grand-mère: ‘Foei, fille, ik weet best dat het een nepding is. Maar zeg nu zelf, het rolt zo mooi over de tong.’ Even sluit ze haar ogen, terwijl ze verheerlijkt zucht: ‘Mon oncle had een monocle… ‘
Mooi vervolg, Irma.
Irma, ik dacht hetzelfde als Nel.
Dank Ewald en Nel!
Mijn <3 gaat uit naar Grand-mère. Et bien sûr, die zin klinkt verrukkelijk.
Dank je wel, Levja, ik zal het haar doorgeven ?
ik had de associatie mon oncle en monocle ook, ook naar de film van de Funes die ik in 1958 zag