Prettige kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar
De kaarten staan op het kastje. Sommige met hoopvolle, bemoedigende teksten. Zoals ieder jaar.
Ze kneep haar ogen tot spleetjes en keek naar de lichtjes: ‘Kijk, jongen, als je je ogen een beetje dichtknijpt, zie je allemaal sterretjes. Het zijn er zestien – toen wist ze nog dat haar zoon zag wat zij zag, totdat hij alles anders ging zien.
Ze moet hem laten gaan, zeggen zij die geen kinderen hebben.
‘Laat hem er niet meer in en geef vooral geen geld,’ zegt de hulpverlening. ‘Een junk is nooit te vertrouwen.’
Onder in het kistje met kerstkaarten een geboortekaartje: ‘Met blijdschap geven wij kennis…’
In de kerstboom een oude bal: baby’s eerste kerst
De deurbel…
Hier word ik stil van.
@Levja. Ik moet er niet aan denken! Een duivels dilemma!
Inderdaad, Han, een duivels dilemma. Voordat een moeder haar kind laat vallen… Toch moet ze soms wel, al zou het zijn om andere gezinsleden te beschermen.
Ewald, inderdaad, daar heb je gelijk in. Vreselijk!
Heb je je stukje samen met Ewald geschreven, Han? De andere kant van het verhaal het verdriet van de moeder van een verslaafde zoon. Goed stukje.
@Nyceway. Samen met Ewald? Nee, er zullen veel raakvlakken zijn met dit thema.
Wat een dilemma… krijg er kippevel van.
@Marlies. Hartelijk dank!
Ik kan er wel om huilen, zo mooi heb je dit onheil beschreven. Als het kon zou ik de verdubbelaar inzetten: twee hartjes.
@Alice. Hier ben ik stil van. Hartelijk dank!
Treffend themastukje.
@Nele. Dank je hartelijk!
De impact van een verslaving op een moeder en de reacties van de omgeving. In weinig woorden het dilemma scherp neergezet.
@Nel. Dank je!
De rillingen lopen over mijn rug, het beeld van de wellicht eenzame moeder en dan helaas zo’n zoon!
@Marie. Dank je!