De winkel ruikt zoet. Op de koude tegelvloer staan ijzeren rekken met grote glazen potten, vol met snoep. Het water loopt in mijn mond. Ik zoek mijn favoriete potten.
Een deur draait langzaam open. Daar komt ie aangeschuifeld. De blinde, gekleed in een lange stofjas. Is ie echt blind? Hoe vindt hij dan het snoep?
Met doffe ogen kijkt hij over mij heen.
“Wat wil je?” Klinkt het nors.
“Trekdrop, zwarte sleutels en snoeppapier, meneer!”
“Hoeveel centjes heb je?”
“Een kwartje meneer?”
Langzaam schuifelt hij langs het rek en doet het snoep in een papieren zakje.
“Vijfentwintig cent!”
Ik leg een Duits muntje op de toonbank en loop snel naar de deur.
“Hier komen lummel, dit is geen geld. Rotjong!”
Goed reukorgaan en tastzintuig of toch niet blind… 😉
Mooi Mien. Een hartje voor de sfeer. Voor de trekdrop, de zwarte sleutels en het snoeppapier. â¤ï¸
Vaak voelen ze ’t al van te voren. Mijn blinde snoepverkoper had een winkel in Blerick, vlak bij de ULO. Hij had een vrouw met een hazelip, die vaker aanwezig was dan je lief was.
Herkenbaar dus, en een hartje waard.
Met vriendelijke groet,
Chris
@Chris: Tegenover de Hubertuskerk?
Mien, je zit precies goed.
Vlakbij de De genestetstraat 42!
Chris
Aan de Dautzenbergstraat, in de Hazenkamp. It’s a small world after all!
‘ne Wortelepin!
… en de vastelaovend vier ik … ?
De blinde was mijn vader, die door hard werken samen met ons mam probeerde het hoofd boven water te houden in een tijd dat er geen uitkeringen waren om ons kinderen fatsoenlijk op te voeden .Het was bij ons thuis pure armoede.
Het is triest hoe vaak mijn ouders bestolen en besodemieterd zijn.
@Kind van de Blinde:
Het was een kwajongensstreek. Heb uiteindelijk toch betaald. Door de heftige reactie durfde ik van schrik niet de winkel uit te gaan.
Begrijp door jouw reactie de heftige impact op de thuissituatie.
Excuus (nooit te laat voor) is dan ook op zijn plaats hier.
Groet, Mien