Daar staat ze en ze kijkt jouw kant op. Ze ziet een jongen alleen aan een tafel en ze denkt: is dat hem? Maar ze ziet geen roos. Je denkt: zal ik de roos pakken en op tafel leggen. Ze zal naar je toe komen en je naam noemen. Maar dan zal ze vragen waarom je gewacht hebt met de roos en je hebt geen antwoord. Ze zal vragen of je soms een spelletje met haar speelt. Ze zal kwaad worden en weglopen.
Nu gaat ze aan een tafeltje zitten, legt een roos voor haar neer, en hoopt dat iemand op haar af komt.
Jij buigt je hoofd en probeert niets te horen of te zien. Je was zo dichtbij.
Knap beschreven, Gijs! De onbeholpenheid, de angst en waarschijnlijk ook de spijt achteraf.
Zo aandoenlijk. Ik zou je een roos willen geven, maar in plaats daarvan een <3
Het geeft goed een sfeer weer
Heel mooi en fragiel geschreven, Gijs.
Knap beschreven, Gijs. Heel mooi.
Dank jullie wel.