Een raar type, mijn buurvrouw. Niemand praat met haar en andersom. Maar… ik trek vreemde types aan; tegen mij praat ze wel.
Ze woont alleen met een poes: Blacky. (Meer een ouderwetse hondennaam.)
Ik sluip de trap op, maar het lijkt wel of ze me opwacht.
‘Zal ik mijn haar verven?’ vraagt ze.
– haar kan je het eigenlijk niet noemen.
‘Moet je doen!’ zeg ik. ‘Maar niet zwart, dat is zo onnatuurlijk.’
Geschreeuw op het trapportaal: ‘Doe die hoofdkraan open, ik ben mijn haar aan het verven, eikels!’
‘Een kwartiertje, hooguit, mevrouwtje.’
‘Pas op je poes,’ zeg ik.
‘Wat? Wordt die ook te donker?’
– ze kijkt richting haar openvallende ochtendjas.
‘Nee, Blacky! Je deur staat open. Straks loopt ze weg.’
Stoeipoes
@Lijmstok. Haha! Dank je.
Eigenlijk op het randje van flauw maar omdat ik het voor me zie en toch moet lachen een hartje.
@Ewald. Ach, een beetje oubollige bui.
Dan ben ik benieuwd wat we nog tegemoet kunnen zien of is de bui alweer overgewaaid?
Ewald, het is naar aanleiding van iets, haha!
?!
~snaaks ~
In de zin van schelms dus …
@Levja. Ach ja, ik schrijf ook dat het een raar type is!