Ze hadden tien jaar een relatie gehad. Maar de glans ging eraf. Steeds vaker hadden ze ruzie. Te vaak lag ze met zichzelf in de knoop. Haar tranen drupten regelmatig op zijn smetteloze witte overhemd. Hij probeerde haar te begrijpen en te helpen. Maar de laatste weken voelde dat anders. Hij wilde zijn vingers er niet meer aan branden.
Toch dacht hij vaak met weemoed terug aan de eerste keer dat hij haar zag. Ze straalde en die blauwe kleur stond haar zo goed. Zonder twijfel nam hij haar toen mee naar zijn flatje.
Maar vandaag was het echt de laatste keer dat hij zijn versleten strijkbout zou gebruiken. Het werd tijd voor een nieuwe, misschien wel weer een blauwe.
Een <3 voor een nieuw begin.
Geweldig, Martine!
Met passie geschreven 😉
<3
Dank jullie wel, Levja en Nel 🙂
Leuk. Is hij een moderne strijkman? (Het mens beseft niet wat ze vergooit… 🙂 )
@Nele, zou zomaar kunnen ;). Dank je
ja ook aan de relatie met de bout komt een eind.