Door mijn noeste arbeid vervagen de vlekken wel maar verdwijnen doen ze niet. Hoe secuur ik er ook op poets, hoe mooi de zeepbubbeltjes ook zijn, de vale omtrekken van ooit aangerichte schade blijven zichtbaar.
Ontkennen dat ze er zitten zou alleen maar maken dat ik mezelf niet eens meer serieus neem, laat staan dat dan van een ander te verwachten.
De vlekken maskeren werkt evenmin. Het kan heel goed lijken alsof er nooit iets noemenswaardigs gebeurd is, de vlekkenmaker weet wel beter;
het canvas zal nooit meer onbezoedeld zijn.
Er zit weinig anders op dan de vlekken te onthullen en de tijd te nemen ze op te lossen.
Van een ziel kan tenslotte nog altijd iets moois gemaakt worden .
« Steentjes
Ingehaald »
« Steentjes Ingehaald »
Mensen
zwarte vlekken op het canvas van een zelfportret
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van SF of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Steentjes Ingehaald »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recent
- Oud, maar wijs?
- Platero en ik: Om weg vragen
- Spiegelbeeld
- Succes verzekerd
- Verandering
- Maas
- Onder de vleugels
- Fictieve werkelijkheid en werkelijke fictie
- Verre vrede
- Miljoen
@SF Mooi symbolisch!
Alles kan, als het maar wilt! Mooi geschreven.
Je kunt de vlekken er ook uitknippen.
Een beetje te vaag filosofisch/religieus, naar mijn idee.
Met vriendelijke groet,
Chris
de kunst van het erkennen van het vlekje!