Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Mensen

Zen

24 maart 2015 | 120w | Han Knols | 10 |

Hij hoorde de buurvrouw gniffelen, achter zijn rug die zich boog over de voegen tussen de waaltjes die het terras vormden.
Het was lente, en hij schraapte met de schraper om het onkruid te verwijderen dat lichtgroen de zon zocht.
Dit was het echte Zen, zo had hij ooit besloten: op zijn knieën, als in gebed, voeg na voeg.
De tweehonderd vierkante meter getuigden van welstand en geluk, vroegen om dankbare toewijding, niet om gif. Hij hoorde vogels fluiten, zag wormen omhoog komen en mieren driftig protesteren, en voelde de schaduwen van passerende wolken.
In stilte bad hij dat het nooit anders zou zijn, dat dit alles was, en de buurvrouw ooit met een liefdevolle glimlach naast hem zou knielen.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

17 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »