Hij hoorde de buurvrouw gniffelen, achter zijn rug die zich boog over de voegen tussen de waaltjes die het terras vormden.
Het was lente, en hij schraapte met de schraper om het onkruid te verwijderen dat lichtgroen de zon zocht.
Dit was het echte Zen, zo had hij ooit besloten: op zijn knieën, als in gebed, voeg na voeg.
De tweehonderd vierkante meter getuigden van welstand en geluk, vroegen om dankbare toewijding, niet om gif. Hij hoorde vogels fluiten, zag wormen omhoog komen en mieren driftig protesteren, en voelde de schaduwen van passerende wolken.
In stilte bad hij dat het nooit anders zou zijn, dat dit alles was, en de buurvrouw ooit met een liefdevolle glimlach naast hem zou knielen.
« Het jaarlijks ritueel
Rambam »
« Het jaarlijks ritueel Rambam »
Communicatie, Liefde, Mensen
Zen
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Knols of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
17 reacties
Reageren
« Het jaarlijks ritueel Rambam »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Han,
Mooi ingetogen stukje, met inderdaad een hoog Zen-gehalte.
Met vriendelijke groet plus hartje,
Chris
Dag Chris,
Dank je.
@Han, ik herkende mij in het verwijderen van onkruid. Vandaar mijn hartje. Eén dingetje: schrapen met een schraper vind ik niet mooi. Voor schraper weet je vast een ander woord. 😉
Dag Mili,
Dank je.
Jammer dat je ‘schrapen met een schraper’ niet herkende.
@Han, nee. Wil je het mij vertellen?
‘In stilte bad hij dat het nooit anders zou zijn’.
Dat refereert aan het schrapen met de schraper, het leven.
Voegenkrabbers vallen dan af 😉
Heel mooi en de sfeer treffend neergezet. Alleen dat twee keer ‘die’ op het einde van de eerste zin vind ik wat minder fraai.
<3
Dag Hay,
Dank je. Ook voor de kanttekening.
Mooi!
Meestal begin ik op koningsdag achter de appartementen.
Zuurdistels, grassprieten en meer wat er hoger boven uit steekt, trek ik zo voorzichtig mogelijk met wortel en al eruit.
Meestal breekt het alsnog af.
Groen tussen tegels beschermd de grond daaronder tegen uitdroging.
Daarom noem ik het ook groen.
Het hoort er eigenlijk te groeien.
Men vindt het alleen niet zo mooi.
Laatst hoorde ik van één van de balkons een buurman zeggen:
“Waarum vat ie da hille stuk nie? Hij lat d’n helft stan!”
Als we twee keer in het jaar de tuin achter doen zie je hem niet.
Dit 120 woorden verhaal komt daarom heel dichtbij.
Ook wat betreft de buurvrouw.
Dag Hekate,
Dank je.
Dag VmetdeVorK,
Ik ga dit weekend de strijd met het zevenblad weer aan.
Niet tussen de tegels, maar in de borders.
Ik ben geen Zen figuur en mieren en onkruidjes zijn gewoon irritant sls ze op de verkeerde plekken voorkomen!
Dag Jessy,
Ik denk dat mensen vaker op de verkeerde plekjes voorkomen.
@Han. Gelukzalig rustgevend onkruid wieden. Liefst op blote voeten met de zon op je rug. Mooie slotzin. In een volgend leven wellicht?
Dag Karin,
Dank je.
Ik sluit dat niet uit.
mooie ode aan het ambachtelijke in de tuin werken