Fietsend door het Friese landschap, trekken ze aan het oog voorbij. In een landschap van uitgestrekte weilanden staan groepjes bomen bij elkaar, omgeven door sloten en struiken. De natuur gaat er al jaren ongerept zijn gang, historie ligt er begraven.
In een tijd dat boeren hun veestapel blootgesteld zagen aan verwoestende ziekten, lag ook miltvuur op de loer. Een giftige ontsteking met fatale gevolgen. Ontredderd verborgen de veehouders de kadavers in massagraven, bang voor de gevolgen van deze verdoemde plek.
Zelfs nu nog waarschuwen grootouders hun kleinkinderen er vooral niet te spelen. De angst voor de onwetendheid is nooit verdwenen en geheimzinnigheid omgeeft de verboden grond. Is het de erfenis van een mythe of lopen de kinderen daadwerkelijk nog gevaar?
Mooie historische sfeertekening.
Een paar opmerkingen:
– De komma achter weilanden zou ik weglaten. Daar zit voor mijn gevoel géén leespauze.
– Die ‘aantrekkelijke geheimzinnigheid’ vind ik hier geen gelukkige woordkeus. Het haalt mij even uit de (mooie) sfeer.
Desondanks een <3 waard.
Beste Karin,
Dat opgraven zou ik bij miltvuur maar achterwege laten. Of je moet dat met net zo’n team als bij asbestverwijdering doen.
Verder sluit ik me bij de opemrkingen van Hay aan.
Met vriendelijke groet,
Chris
@Hay en @Chris, dank voor jullie feedback, ik heb een paar kleine aanpassingen gedaan. Maak je geen zorgen Chris, ik ga helemaal niets opgraven 🙂
Misschien zit er een geweldig volksverhaal aan vast.