komt te laat op zijn werk, of hij rijdt pardoes door rood, snijdt waaghalzerig bochten af, vergeet te douchen, knoopt overhemd, gulp en overjas verkeerd, of merkt te laat dat de tijd doorgaat, terwijl hij zich verslikt in haastig genuttigde boterhammen met pindakaas, weggespoeld met mokken thee en ziet vervolgens glas op het fietspad te laat, waarna hij zijn banden aan flarden fietst, struikelt op de spekgladde trap naar de fietsenkelder waar het elektronische toegangspasje voor de toegangsdeur dienst weigert en wordt tenslotte door zijn norse afdelingschef de heer Pechtholdt uitgebreid geschoffeerd ten overstaan van zijn tien collega’s, omdat hij opnieuw te laat op zijn werk is gekomen, zodat anderen genoodzaakt zijn voortdurend voor hem bestemde telefoontjes aan te nemen.

Ja hoor! Goed gedaan! Thema in woord en daad!
En dat allemaal in één zin… 🙂
Hartje.
Beste Jessy,
Bedankt voor je mmoie, positieve reactie,
Met vriendelijke groet,
Chris
Beste Marjo,
Kleine stijloefening, en geoddels gelukt.
Bedankt voor je reactie en je hartje,
Chris
Uh…gebeurt dat als je de tijd neemt om naar waarschuwingen te luisteren? Toch juist als je níét luistert, Chris? Of zijn mijn hersencellen te onderkoeld nog?
Beste Anoniem,
Hou ’t maar op ’t eerste.
En wat de conditie van je hersencellen betreft; die lijken me redelijk in orde, afgaande op je reactie.
Met vriendeljke groet,
Chris
Je smokkelt wel met de 120 woorden, door het verhaal al in de titel te beginnen.
@Chris, ik was buiten adem na het lezen van je stukje. 🙂
Mooi opgebouwd. <3
Beste Lousjekousje,
Ik smokkel altijd alle kanten op, dus waarom hier niet? Wat in de poëzie van de 60-er , 70-er jaren regelmatig werd toegepast, mag van mij hier in proza. En anders hoor ik ’t wel van de redactie.
Bedankt voor je reactie,
Chris
Beste Nel,
En dan te bedenken dat ik in paar korte verhalen of met een dergelijke daverende beginzin of slotzin in de weer ben.
Een beetje het tempo van de Duitse film Lola Rennt, soms mag dat.
Bedankt voor je reactie,
Chris