‘Morgen wordt de koudste dag van het jaar,’ kopt de Telegraaf. Soms lees ik stukjes van die krant op mijn computer, nadat ik ergens een link zag.
Morgen dus dikketruienweer, het wordt gevoelsmatig wel min twaalf. Tjongejonge. Heerlijk. Precies wat ik wil: winter. Eindelijk een koude dag. Op kou kun je je kleden.
Ik meen me te herinneren dat vroeger bij ons thuis, ’s winters de ijsbloemen op de ruiten zaten, zo mooi, zo prachtig. Ik mis die ijsboeketten met ons dubbel glas.
Vroeger konden we tegen de kou, met de blote knieën op de fiets zodat de donshaartjes bevroren op je benen.
Waarom loopt heel Nederland toch te rillen bij dit fijne krantenbericht? We zijn verwend… wat een pech.
« Wie de tijd neemt om naar waarschuwingen te luisteren
Ich bin ein Knutter »
« Wie de tijd neemt om naar waarschuwingen te luisteren Ich bin ein Knutter »
Communicatie, Mensen, Natuur
IJsbloemen? Wat een pech…
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Gastschrijver of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Wie de tijd neemt om naar waarschuwingen te luisteren Ich bin ein Knutter »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Ja hoor, ik voel de kou ook al! Na: ‘ Tjonge jonge,’ kan wat mij betreft een komma i.p.v een punt.
Hartje
Laatst stonden er ijsbloemen op de ramen van iemand’s auto. Prachtig en meteen realiseerde ik me hoe lang het geleden is dat ik zulke ijsbloemen gezien heb. Vroeger als kin stonden ze op het slaapkamerraam. Dat is toch zeker 50 jaar geleden.
Een sfeervol en nostalgisch stukje, @Jacqueline
Wat mij betreft had de tweede zin met overbodige informatie weg gekund.
Dan had je meer woorden over om over de ijsbloemen te schrijven, Hartje.
Dank jullie voor de gedachten aan die ijsbloemen van vroeger, dank jullie voor de hartjes.