Ik roep je
in de avond
Ik roep je in de nacht
maar je antwoordt niet
Ik klop op je deur
in de avond
in de nacht
maar de deur blijft dicht
Ik schreeuw je naam
in de avondstilte
Ik verhef mijn stem
in het duister van de nacht
maar je antwoordt niet
Ik bons op je deur
in de avond
in de nacht
maar de deur blijft dicht
Ik gil, ik krijs
tot mijn stem het begeeft
Ik bonk, ik sla
mijn handen stuk
Ik weet dat je er bent,
maar je verbergt voor mij
je aangezicht
je houdt je deur op slot
Ik zal niet wijken
wankelen of bezwijken
Ik zal wachten in stilte
tot jij je verheft.
Nel, een heftige, voelbare crescendo. En dan de stilte van het wachten.
Ik twijfel alleen een beetje over ‘je aangezicht’ in het laatste stukje. Misschien zou ik eindigen met:
Ik zal niet wijken
wankelen of bezwijken
Ik zal wachten in stilte
tot jij je verheft
Maar het zijn maar persoonlijke twijfels. Heel mooi, hartje!
Luus, bedankt voor het lezen en de feedback.
Ik twijfelde zelf ook over het slot, had het verschillende malen herschreven.
Ik kon er niet precies de vinger op leggen, waar het aan schortte.
Ik ga met je suggestie aan de gang.
Ik heb het slot veranderd door zinnen te verplaatsen.
Denk, dat het een verbetering is.
@Nel, ik heb je nu meer keren gelezen en blijf het indrukwekkend vinden. Verheffen is het meest intrigerende werkwoord. Opstaan in een afgesloten kamer? Geestelijk verheffen om antwoord te geven? Het gaat hier om een grote, nu onbereikbare liefde. Een kind/man? Uiteraard een hartje.
M.i. heel mooi opgelost zo Nel. Ik ben blij dat je het niet verkeerd opvatte, het voelde achteraf niet fijn aan je bijzondere tekst te hebben gezeten…
dubbele post… 🙂
Dank je wel, @mili
Alle interpretaties die je noemt zijn mogelijk.
@luus, opbouwende kritiek is altijd welkom.
het lied van de (wan)hoop! Hartje